Matem ve Matematik

Bütün problemlerim daha ben küçükken başlamıştı aslında.
Küçüktüm ve doğal olarakta 'yaş problemlerim' vardı.
2 katı 3 fazlası derken, yıllar henüz çözemediğim
bir 'hız problemine' bağlı olarak aktı gitti.
Aramızdaki yaş farkı asla kapanmayacaktı
ama artık babamı daha iyi anlayabiliyordum.
İçine düştüğüm 'havuz problemlerinden' beni kurtaran adam, babam.
Havuz bir türlü dolmuyor, bir musluktan akan diğerinden boşalıyor,
yani bi kulaktan giren diğerinden çıkıyordu ve bu nedenle
ne zaman 'para problemim' olsa elimden kalemi alan yine babamdı.
"Büyüyünce anlarsın" cevaplı bütün problemlerim de başlamaya hazırdı artık,
büyümüştüm anlamalıydım... Ama anlayamadım.
Belkide anlamak istemedim, kaçtım...

Ve annem, en büyük problemim belkide...
İlk yalnızlığım, ilk kaybım, ilk defa 'ölmek' fiilinin yüreğimi o sonsuz kat acıtması...
*7 kişinin yaşadığı bir evden 1 kişi cennete taşınırsa o evde kaç kişi kalır?
7 kalır 7...
Yese de yemese de yanlıştı ve yanlışlarım 1 doğrumu çoktan almıştı elimden...
5 kardeştik.Hayattan 5 kardeşi yemiştik, tokat gibiydi henüz acısı dinmeyen...
Hepinizi çok seviyorum...

Ve aşk... Hep uzak, en uzak olan.
Yeni bi problemim, bağlanamamanın ve sevememenin ne kadar kötü
olduğunu her defasında hatırlatan, şizoid halime inat,
bi mıh gibi benliğime çakan, çakışan ne varsa onun adı...
Son zamanlarda aşka dair 'yol problemlerim' türer durur.
*A şehrinden hareket eden bir aşık B şehrine neden hiç varamaz?
*O aşık A ve B şehirleri arasındaki "ayrılık dinlenme tesislerine"
uğramanın bedelini de öderse cebinde ne kalır?
Hiç... Sıfır...0...
Sonuç olarak A ve B şehirleri arası hiç bu kadar uzak olmamıştı.
Ve A şehri benim için artık herzaman 'yalnızlar şehri' olarak kalacaktı...

*İki-üç işçi, bir işin içinden çıkamıyorken,
diğer işçi bir ömürlük işi kaytara kaytara nasıl bitirecekti?
*Ve 23 yıllık bu kumaştan kaç yalnızlık daha dikilirdi?! Bilmem ama;
Sonuçta ben bir kumaşım, iyi yada kötü işledim kendi kendimi.
Yıprana yıprana, kaytara kaytara bitireceğiz bu hayatı...
Birgün 1 oluruz ve 0'a çarpılmadan katlana katlana büyürüz, umarım...
Umutlar herzaman sonsuz...

Sonsuz bir karanlığın içinden doğdum.
Işığı gördüm, korktum.
Ağladım.

Zamanla ışıkta yaşamayı öğrendim.
Karanlığı gördüm, korktum.
Gün geldi sonsuz karanlığa uğurladım sevdiklerimi...
Ağladım.

Yaşamayı öğrendim.
Doğumun, hayatın bitmeye başladığı an olduğunu;
aradaki bölümün, ölümden çalınan zamanlar olduğunu öğrendim.

Zamanı öğrendim.
Yarıştım onunla...
Zamanla yarışılmayacağını,
zamanla barışılacağını, zamanla öğrendim...

İnsanı öğrendim.
Sonra insanların içinde iyiler ve kötüler olduğunu...
Sonra da her insanin içinde
iyilik ve kötülük bulunduğunu öğrendim.

Sevmeyi öğrendim.
Sonra güvenmeyi...
Sonra da güvenin sevgiden daha kalıcı olduğunu,
sevginin güvenin sağlam zemini üzerine kurulduğunu öğrendim.

İnsan tenini öğrendim.
Sonra tenin altında bir ruh bulunduğunu...
Sonra da ruhun aslında tenin üstünde olduğunu öğrendim.

Evreni öğrendim.
Sonra evreni aydınlatmanın yollarını öğrendim.
Sonunda evreni aydınlatabilmek için önce çevreni aydınlatabilmek
gerektiğini öğrendim.

Ekmeği öğrendim.
Sonra barış için ekmeğin bolca üretilmesi gerektiğini.
Sonra da ekmeği hakça üleşmenin, bolca üretmek kadar
önemli olduğunu öğrendim.

Okumayı öğrendim.
Kendime yazıyı öğrettim sonra...
Ve bir süre sonra yazı, kendimi öğretti bana...

Gitmeyi öğrendim.
Sonra dayanamayıp dönmeyi...
Daha da sonra kendime rağmen gitmeyi...

Dünyaya tek başına meydan okumayı öğrendim genç yasta...
Sonra kalabalıklarla birlikte yürümek gerektiği fikrine vardım.
Sonra da asıl yürüyüşün kalabalıklara karşı olması gerektiğine vardım.

Düşünmeyi öğrendim.
Sonra kalıplar içinde düşünmeyi öğrendim.
Sonra sağlıklı düşünmenin kalıpları yıkarak düşünmek
olduğunu öğrendim.

Namusun önemini öğrendim evde...
Sonra yoksundan namus beklemenin namussuzluk olduğunu;
gerçek namusun, günah elinin altındayken, günaha el
sürmemek olduğunu öğrendim.

Gerçeği öğrendim bir gün...
Ve gerçeğin acı olduğunu...
Sonra dozunda acının, yemeğe olduğu kadar hayata da
“lezzet” kattığını öğrendim.

Her canlının ölümü tadacağını,
ama sadece bazılarının hayatı tadacağını öğrendim.

Ben dostlarımı ne kalbimle nede aklımla severim.
Olur ya ...
Kalp durur ...
Akıl unutur ...
Ben dostlarımı ruhumla severim.
O ne durur, ne de unutur ...

MEVLANA